Soms ontmoet je een woord dat je zelf had willen verzinnen: wankelmoed.
Het rolt door je mond alsof het een goede, volle wijn betreft. Je proeft meteen welke betekenis het in zich draagt en wat het je wil vertellen. Stine Jensen, filosoof, publicist en programmamaker, gebruikte het in haar Erasmuslezing van 2016.
Over de grens
Moed, zo schrijft ze, heeft altijd te maken met het oversteken van een grens.
Je doet iets wat je eigenlijk niet durft. Van baan wisselen, of van echtgenoot.
Voor je mening uitkomen, terwijl je op je klompen aanvoelt dat die niet in goede aarde valt. Je wikt, je weegt, je twijfelt, je neemt een aanloop en springt dan het ongewisse tegemoet. Stapje voor stapje verleg je je grenzen en groei je uit tot jezelf.
Het is een boeiend proces van angst en lef, van zoeken en weten. Durf jij te twijfelen?
Grote, ingrijpende beslissingen neem je doorgaans niet van het ene moment op het andere.
Het vergt juist lef om te twijfelen, om het even níet te weten: wankel-moed.
Wie op een waarachtige manier met zichzelf wil omgaan, moet op zoek gaan naar zijn of haar eigen waarheid. En het mooie is: die schuilt vaak niet in luidkeels verkondigde meningen of stellige argumenten, maar juist in stilte.
Het is de stilte voor de storm, de chaos voor de nieuwe orde, het luisteren naar de verwarring om tot zekerheid te komen.
Adem in, adem uit
En zo brengt wankelmoed ons bij wandelmoet, wandelen in de stilte waarin we de natuur haar grootse werk laten doen.
Want waar ons dagelijkse leven toch vaak hectisch is, overvol, verbaal en gestructureerd, laat de natuur zich niet opjagen. Zij ademt in en uit, volgens het ritme van de seizoenen.
Die onverstoorde hartslag van het leven zelf, buiten zo alom aanwezig, voel je ook in jezelf zodra je de ene voet voor de andere zet.
Gedachten cirkelen en dwarrelen en dalen dan neer op hun plek.
In de stilte borrelt een stem op; in de leegte ontstaat ruimte; in de beweging komt de rust.
Het rumoer verstomt tot een zuiver weten…
