‘Onze hersenen houden niet van open eindjes’, dat is het eerste wat ik lees wanneer ik door het boek van Arjen Banach ‘Organisatie Vibe’ blader. En zo is het maar net: we willen ronde verhalen, daar worden we blij van. Ook als iets complex en tegenstrijdig is willen we een verhaal in ons hoofd maken waarvan we het gevoel hebben dat het gaat werken. Dit is een onderwerp dat al jaren met me meedoet. Dit principe wordt in de creatieve therapie zo mooi genoemd: de esthetische illusie.
In een blog van bijna 10 jaar geleden probeerden we dit principe al woorden te geven. Eerste reactie van een oud-collega: ik snap er niets van, maar het leest lekker. Zijn woorden bleven me al die jaren bij: mijn hersenen houden ook niet van open eindjes. En dat Cruijfiaanse: ‘Als ik zou willen dat je het begreep zou ik het wel beter uitleggen’, daar kom ik bij mezelf ook niet mee weg. Hernoemen van dit begrip naar ‘beeldschoon’ werkte ook maar beperkt. Tjonge, wat is het soms toch lastig om woorden te geven aan iets wat voelt als simpel. Arjen’s ene zinnetje hielp me daarmee.
Het is vast herkenbaar: er is een uitdaging, niemand houdt van open eindjes en al zoekende, alternatieven afwegende en experimenterende ontstaat een beeld dat zou kunnen werken. Je krijgt daar een goed gevoel van en al verder invullende blijken lastige vraagstukken toch te passen in een rond verhaal. En zie daar, een goed plan is geboren. Dat gevoel dat het verhaal rond is en voor jou passend en in balans is, dat is wat ze de ‘esthetische illusie’ noemen. (Esthetica: Inleiding in de filosofie van de kunst, Grabau & Visser, 1987, p. 66-67)
-Margon-‘
